Eens bakker, altijd bakker…

Over een familiezaak die begon in 1953, de liefde voor een ambacht en het plezier om kennis door te geven.

Sommige beroepen laten je nooit helemaal los. Bakker zijn is er voor mij zo eentje.

Hoewel Els en ik onze bakkerij ondertussen al enkele jaren geleden verkochten, blijft mijn hart kloppen voor de warme bakker. En eerlijk gezegd doet het me soms pijn om te zien hoe de ene ambachtelijke bakkerij na de andere de deuren sluit.

Het begon in 1953

Mijn ouders, Gust en Juliette, begonnen in 1953 hun eigen bakkerij in Sint-Lenaarts. In 1986 namen Els en ik de zaak over. We waren jong, enthousiast en hadden vooral heel veel zin om er samen iets moois van te maken.

Wat volgde, waren jaren van hard werken, groeien en ondernemen.

Els was jarenlang het vertrouwde gezicht van onze winkel in Sint-Lenaarts. Bijna dertig jaar lang stond ze ieder weekend om 4.45 uur op om onze klanten met haar enthousiasme en glimlach te ontvangen.

Dat lijkt vandaag misschien onvoorstelbaar, maar zo zag het leven van een bakkersgezin er nu eenmaal uit. Het was hard werken, maar we deden het met hart en ziel.

Een prachtig beroep onder druk

Ik heb nog altijd enorm veel respect voor de warme bakker.

Wie nooit in een bakkerij gewerkt heeft, kan zich moeilijk voorstellen hoeveel kennis, vakmanschap en inzet erbij komen kijken.

Een goed brood bakken is zoveel meer dan bloem, water, zout en gist mengen. Je moet je grondstoffen kennen, je deeg begrijpen en vooral aanvoelen wat er tijdens het hele proces gebeurt.

Jammer genoeg zie ik steeds meer ambachtelijke bakkerijen verdwijnen. De lange werkdagen, de stijgende kosten en het gebrek aan opvolging maken het voor veel bakkers bijzonder moeilijk.

En daarmee dreigt niet alleen een winkel uit het straatbeeld te verdwijnen, maar ook een stukje ambacht en traditie.

Kennis doorgeven geeft voldoening

Misschien is dat wel een van de redenen waarom ik vandaag zoveel plezier beleef aan mijn bakworkshops.

Ik hoef geen duizenden broden meer te produceren. Ik kan nu rustig de tijd nemen om uit te leggen waarom we bepaalde handelingen uitvoeren, hoe een deeg moet aanvoelen en wat het verschil maakt tussen een gewoon en een écht lekker brood.

En het mooiste moment? Wanneer deelnemers enthousiast naar huis gaan en me achteraf een foto sturen van hun zelfgebakken brood.

Dat geeft ontzettend veel voldoening.

Ik hoop trouwens dat wie zelf eens brood heeft gebakken, ook nog meer waardering krijgt voor de warme bakker om de hoek.

En dan komt Aveve op mijn pad…

Vanaf november geef ik ook bakworkshops bij Aveve in Sint-Lenaarts.

Dat voelt toch een beetje bijzonder.

Toen wij onze bakkerij nog hadden, zag ik Aveve eerlijk gezegd als een concurrent. Zij stimuleerden mensen om thuis zelf brood te bakken, terwijl wij daar als warme bakkers elke dag ons beroep van maakten.

En nu, zoveel jaren later, gaan we samenwerken.

Wie had dat ooit gedacht?

Tijdens mijn workshops leren deelnemers onder andere zuurdesembrood, Italiaanse focaccia, rozijnenbrood en zachte sandwiches maken.

De bakkerij hebben we verkocht, maar de liefde voor het vak is gebleven.

En zolang ik mensen enthousiast kan maken om zelf aan de slag te gaan, blijf ik mijn kennis met plezier doorgeven.

Paul

Zin om zelf de handen uit de mouwen te steken?

Ontdek mijn workshops op www.kokenenbakken.be.